مدونة نویسپار

جین آستن و ساختار طنز اجتماعی: از لبخند تا نقد قدرت

طنز در رمان‌های جین آستن چاشنی نیست؛ نیروی محرکهٔ پیرنگ است. این مقاله نشان می‌دهد آستن با گفتار غیرمستقیم آزاد، کم‌گویی کنایه‌آمیز و نگاه ا

چرا رمان‌های داستایوفسکی هنوز خوانده می‌شوند؟ روان‌شناسی، چندصدایی و پرسش‌های بی‌پاسخ

داستایوفسکی رمان‌نویس رویداد نیست؛ رمان‌نویسِ آگاهی زیر فشار است. این مقاله نشان می‌دهد چرا روان‌شناسی شخصیت‌ها، روایت چندصدایی و پرسش‌های ب

کافکا و ادبیات اگزیستانسیال: از مسخ تا محاکمه

کافکا سال‌ها پیش از آنکه سارتر و کامو نامی بر اگزیستانسیالیسم بگذارند، پرسش‌های آن را به صحنهٔ داستان آورده بود. این مقاله از «مسخ» و «محاکم

خواندن دو زبانه: چگونه متن اصلی و ترجمه در کنار هم درک ساختار جمله را عوض می‌کند

از صحنه به سکانس: چرا هر اقتباس سینمایی ناچار است بخشی از نمایشنامه را قربانی کند

اقتباس سینمایی از نمایشنامه یک ترجمه است و هر ترجمه بی‌باخت نیست. این مقاله نشان می‌دهد کدام عناصر نمایشنامه قربانی می‌شوند، چرا این قربانی

چرا کلاسیک روسی در ترجمهٔ فارسی چیز دیگری می‌شود؟ راز در لحن است، نه واژه

ترجمهٔ ادبیات روس معمولاً معنا را درست می‌رساند و لحن را خراب می‌کند. این مقاله نشان می‌دهد چرا واژه‌ها مقصر نیستند، کدام ویژگی‌های زبان روس

تکنیک «جزئیات بی‌فایده»: درسی از ناصرخسرو برای سفرنامه‌نویسان امروز

ناصرخسرو در سفرنامه‌اش جزئیاتی را ثبت کرد که به هیچ کار خواننده نمی‌آمد: پله‌های منبر، قیمت میوه، اندازهٔ گنبد. همین جزئیات بی‌فایده است که

سفرنامهٔ ماندگار؛ جایی که نویسنده عوض می‌شود، نه فقط مسیر

سفرنامهٔ ماندگار با توصیف شهرها و جاده‌ها ساخته نمی‌شود؛ با ثبت لحظه‌هایی ساخته می‌شود که راوی را از خودش دور می‌کنند. این مقاله تفاوت گزارش

زمان چرخشی در ادبیات آمریکای لاتین: چطور خواننده هم‌زمان در سه دهه می‌ماند

زمان چرخشی، امضای روایی بسیاری از نویسندگان آمریکای لاتین است؛ تکنیکی که گذشته را از پشتِ سرِ شخصیت برمی‌دارد و آن را لایه‌ای حاضر در هر لحظ